Slimme Adapters

Door Infant op dinsdag 15 april 2014 13:28 - Reacties (24)
Categorie: Gemod / Gefix, Views: 2.857

Dit sluit een beetje aan op de vorige blogs: een oneindig lange hoeveelheid gepruts om de eigenaardigheden van HP laptops op het gebied van stroomvoorziening in kaart te brengen:
Domme Batterijen
Domme Batterijen - Accupologie
Domme Batterijen - Verkeer(de)informatie
Domme Batterijen - Spoof
Slimme Batterijen
Slimme Adapters

Door verder te lezen, accepteert u dat er wellicht her en der een aantal spellingsvoudten in kunnen zitten. Stuur maar een PM, dan soep ik ze er uit.

Once upon a time.

Een weekje geleden of zo, lag er een prachtige notebook adapter bij het afval, en dan wel precies degene die in mijn 2730p past. Hij zag er nog netjes uit, dus mee nemen die handel. Nieuw zijn die dingen toch weer 60 Euro of zo, dus het zou leuk zijn als deze stiekem gewoon nog werkte.

Helaas, te vroeg gejuicht. Als je hem in het stopcontact steekt, blijkt dat A: de stekker niet past:
Ja... dat past dus niet.
Maar dat is op zich nog wel op te lossen door een andere mickey-mouse stekker te pakken.

En vervolgens B: Hij maakt een tikkend geluid.

Mooi! Dat betekend stuk! En stuk, betekend dat het open mag. :Y)

Twee vleeswonden en ~15 minuten later, ligt het er als volgt bij:
Rubber rubber rubber...
De rede dat deze dingen 60 Euro kosten mag duidelijk zijn, als je hem bijv. naast mux' 4$ adapter legt:
Er zitten ongeveer 3 keer zoveel componenten op, alles zit netjes vast. En zelfs onder het rubbertje, staat dat er een rubbertje moet. Dat hebben condooms niet eens.

Maar toch is het stuk.

Wat ik nu eigenlijk wou uitvinden is hoe dit ding tegen mijn laptop verteld, dat het een 65W adapter is. Als ik namelijk een 65W adapter in een 8540W steek, plopt er een ballonnetje uit de taakbalk tevoorschijn die iets zegt in de trand van: "Deze adapter is sub-optimaal, overweeg er een moeilijk grote in te steken."

Dat overweeg ik dan altijd kort, en denk dan.... "Neuh, ik vind de kleine leuker." Het enige wat die grote adapter doet, is mijn accu's sneller opladen, en die zijn toch allemaal kapot. So what's the point.?

Mijn eerste gedachte, is dat het waarschijnlijk op dezelfde manier als bij Dell gaat: met een obscuur chipje.
Deze post bijvoorbeeld, is van iemand die zo'n ding uit elkaar gepeuterd heeft.
Kort samen gevat komt het er bij hem op neer, dat er in elke Dell adapter een ID-chipje zit die je notebook verteld of de adapter een 65W, 90W of 120W model is.
Als er niks verteld wordt, omdat het chipje bijv. stuk is, gaat de notebook ook niet aan.

Aan dit soort praktijken stoor ik mij echt enorm.
Mijn vorige notebook (een oude N410c) had een andere aansluiting dan deze nieuwe, terwijl die adapter hetzelfde vermogen had: 65 Watt bij 19.5V. En ik heb het in het vorige blog ook al genoemd: Die dingen kunnen werkelijk van alles lopen. 9V tm 20V, allemaal geen probleem. Waarom moet het stekkertje dan nu weer anders, en waarom moet er nu weer van alles extra overheen gebabbeld worden?

Maar het geeft allemaal niet.
Nu ik dit adapter karkas tot mijn beschikking heb, kan er aan gemeten worden.

Allereerst heb ik de drie draadjes log gemaakt, zodat ik een mooi lang snoer met een stekker aan 1 kant:
Zo ziet die er uit.
En drie losse draadjes aan de andere kant heb. Vervolgens 19V uit een labvoeding op de plus en min gezet....

KABAM!

Wat? Nu al kabam? Ik heb nog niks gedaan?

Het blijkt, dat de stroom door het draadje een kortere weg terug naar de voeding gevonden heeft: Hij is kort gesloten.

Na het eerste stukje weg gesnoeid te hebben:
Ergens tussen de linker en rechter kant is iets niet helemaal jofel.
doet in ieder geval het draad weer normaal.

Maar wacht! Als het draad stuk was... dan zou de adapter misschien nog wel eens kunnen werken?

En ja hoor, na alles weer op zijn plek terug te hebben gesoldeerd, is het getik weg, en gaat de notebook aan.

Weer een rede om een wat duurdere adapter te kopen: Als er kortsluiting in de draad zit, gaat hij netjes uit in plaats van dat er rook en vuur uit komt.

Dat is heel mooi! Want dan kan ik nu gaan kijken, wat er over dat 3e draadje heen loopt.

En dat is eigenlijk helemaal niet zo veel. Er staat een constante spanning spanning op het draad van het middelste pinnetje. Als je hem in de notebook prikt, zakt het wat naar beneden naar iets van 6 volt of zo, maar lijkt niet echt iets van communicatie overheen te lopen.

Hm... tijd om in het schema te duiken. Ja! Er is een schema van deze laptop! (Media fire link.) Of het ook overeenkomt weet ik niet, maar tot nu toe heeft het aardig geholpen.
Dit stukje ziet er interessant uit.

Het stukje hierboven komt uit het hoofdstuk genaamd ADP OCP, en het signaal waar het 3e pinnetje binnen komt heet limit_signal.

Dat signaal gaat als we dit schema mogen geloven naar twee opamps lm393 comperators toe: Waarvan de bovenste comperator het signaal genaamd ADP_ID op zijn uitgang heeft staan, en de tweede het signaal: ADP_EN.

ADP_EN: Dat zal wel adapter enable zijn. Die wil ik hebben.

Verder verdwijnt het signaal in een oerwoud aan comperators, opampt, mosfets diodes en ander grut. Maar dat lijkt zo op het eerste gezicht, allemaal niet zo interessant.

Maar wat dit alles betekend, is dat er niet echt iets digitaals aan te pas komt. Je zou gewoon de middelste pin ook aan de 19V moeten kunnen hangen, en dan zou de notebook de adapter in schakelen.

Zo gezegd, zo gedaan. En wat schetst de verbazing:
Het werkt! Het lampje op de notebook gaat aan!

Dat was te makkelijk, but I'll take it.

Nu kan ik wat aan de knopjes gaan draaien, en kijken bij welk voltage hij ophoud met werken.
Zo'n beetje rond de 11V valt hij uit.

Dus: Wederom de vraag: Waarom bieden we dure 12V reisadapters aan, als het ook gewoon allemaal direct in je notebook geprikt kan worden? Je hebt echt letterlijk niets anders dan een 12V sigaretten stekker, misschien een zekering en wat grut om overspanning af te vangen. That's it.

Maar wacht: Ik heb te vroeg gejuicht. In de 15 minuten dat ik in dat schema heb zitten snuffelen, is de notebook nog steeds niet opgestart. Het lijkt wel of hij vast gelopen is.

Hm... ?

Laat ik mijn zelf geknutselde stekker er eens uit trekken...
Jahoor, het Windows-laad-animatietje gaat verder en 2 seconden later is hij opgestart.

Dat is vreemd.

Stekker er weer in terug: Laad lampje gaat aan, ventilator gaat ietsje harder draaien. Stekker icoontje zegt dat er een adapter in zit, maar het duurt nu makkelijk een minuut om het start menu tevoorschijn te toveren. Het ding is niet vooruit te branden.

Stekker er uit, en hij loopt weer als een raket.

Hm... Laten we er eens wat programmas bij pakken.
Met de stekker er uit, en de notebook op accu, geeft taakbeheer tussen de 0 en 5% CPU gebruik, en CPU-z zegt dat alles geweldig gaat:
Jeez wat veel processen zeg. En nog steeds loopt het als een raket?
(800MHz is de snelheid van de processor als er niks te doen is, en hij op accu werkt. Als je 1 kern aan het werk zet, gaat hij naar 2100MHz, en bij twee gaan ze beide op 1800MHz lopen. In deze generatie processors heet dat Speedstep.)

Maar kijk nu wat er gebeurt als ik de stekker er weer in doe:
Ja.... dat is anders?
Wat? Hij loopt op 133 MHz! Een Pentium I is sneller dan 133 MHz!

De notebook heeft zichzelf terug geklokt tot stenen-tijdperk snelheden, en besteed nu 42% van zijn reken kracht aan het aan mij vertellen dat hij 42% van zijn reken kracht gebruikt.... aan het aan mij vertellen... (Volg je dat? Volgens mij gaat deze zin oneindig verder.)

Hij is dus voornamelijk bezig om het taakbeheer tabelletje te updaten.

But why?

Het blijkt, dat dat oerwoud aan componenten en grut, waar ik het net over had, nog een belangrijk signaaltje de notebook in schiet.

Een signaal genaamd OCP#, wat waarschijnlijk overcurrent protection betekend. (Dat is ook wel een beetje hoe dat hele hoofdstuk heette...)

Nu begint ineens de keuze voor een derde draad duidelijk te worden:
Door dit 3e signaal draad loopt nauwelijks stroom. Als er door de notebook om een of andere reden te veel stroom uit de adapter gehaald wordt over de 2 andere draden, zakt de spanning van die twee draden bij de connector wat omlaag. Er zit namelijk een aardig lang draad tussen de notebook en adapter, deze zorgt dan voor een spanningsval.

De spanning uit de 3e pin is nu hoger, als de spanning uit het positieve draad.

Wat de notebook dan automatisch doet, is zoveel mogelijk zijn best om zo min mogelijk energie te gebruiken: Dat betekent, geen accu opladen en alles als een idioot terug klokken.

Eigenlijk best handig dus.

Het enige wat nu nodig is, om de laptop fatsoenlijk van een willekeurige spanning te laten lopen, is een eenvoudige weerstands-deling waarvan het midden naar het middelste pinnetje gaat.

Ik heb het een beetje zitten meten.
De voeding spanning Vin staat links, en het bereik op de ID pin waarbij de notebook normaal werkt staat rechts:

12V bij 4.2V - 4.8V
15.4V bij 5.3V - 5.9V
17.5V bij 5.6V - 6.5V
19.5V bij 6.0V - 6.9V

Helaas gaat het laad circuit pas aan vanaf 17.5V, wat een logisch getal is, gezien hij ook 4 cell's accu's moet kunnen opladen (Ook al verkoopt HP die niet voor dit type.)

Als de IDpin spanning boven het bovengenoemde bereik gaat, wordt de notebook intens traag, en er onder koppelt hij de adapter los.

Wat dit alles betekend, is dat je deze notebook heel eenvoudig direct uit een 4-cells accu kan laten lopen. Het enige wat dus nodig is, is een weerstands deling.
Z'n grotere broertje, een 8450W is er nu ook van overtuigd dat mij labvoeding een adapter is. Beide zijn ze met bijvoorbeeld een 39k / 22k deling vrij content:

Alweer gefopt. Hij blijft maar denken dat ik er orginele HP onderdelen in steek.

Dit maakt het extreem eenvoudig om een extra accu voor je notebook te maken. Je hebt 4 lithium cellen, twee weerstanden en een kappotte adapter nodig(zodat je de stekker + draad daaruit kan kannibaliseren) Misschien wat tape...

Wat ik dus niet wist, maar wat dus nu een handig weetje is: Als je notebook tergend langzaam is, is waarschijnlijk je adapter gaar.

BootToeter©®

Door Infant op woensdag 05 maart 2014 17:18 - Reacties (19)
Categorie: -, Views: 2.159

Het volgende verhaal is een warrige aaneenschakeling van omstandigheden, met als resultaat 8 bytes aan code die je pc oneindig lang laat piepen... u bent wederom... gewaarschuwd.
Disclaimer: Ik kan niet spellen. Als er geen rood streepje onder staat, is het goed. Als er iets stuk gaat, of in de fik vliegt heb ik het niet gedaan.

Once upon a time...
... ondertussen al weer een heel tijdje geleden was de Rabobank op het lumineuze idee gekomen om mij een verdachte envelop op te sturen, met daarin een soort van usb sleutel achtig ... ding....

It smells funny...
Dit is exact hoe hij eruit zag.

Met daarop zoals u ziet de vraag: Is dit de sleutel tot je nieuwe woning?

...

Ehm... moet ik die vraag beantwoorden?
Ik zet in op: Nee.
(Tenzij mijn nieuwe huis USB heeft. Dat zou vet zijn, zolang het maar backwards compatible is met 1.0).

Stiekem hoopte ik natuurlijk dat het wederom een gratis flashdrive betreft. Ik heb al een hele stapel met USB sticks liggen, maar heb er nog nooit eentje gekocht. Ik krijg ze altijd overal bij, echt heel bizar.

Ik had hem bijna in de PC gestoken om uit te vinden hoe groot hij was, toen mijn alu-hoedje heftig begon te vibreren. (Mijn alu-hoedje spreekt met een zwaar Amsterdams accent.)

Alu-hoedje: Ja ho! Wacht eens even! Je gaat nu toch zeker niet zomaar een wilde USB stick in je PC zitten vrotten! Ben je gek ofzo? Wat als een of andere oost-europeaan er een vieze rootkit op heeft gezet? Of wat als het eigenlijk zo'n prank stick is, die elk kwartier lekker je CAPSLOCK aan zet. Of wat nou als het de hele tijd vieze(re) berichtjes op je facebook pagina plemt?

Ja, daar kon het alu-hoedje wel eens gelijk in hebben. Misschien is het wel helemaal niet van de Rabobank. Misschien is dit wel de nieuwe manier van phishing. Je weet het niet.

Qua phising is hardware natuurlijk de beste manier om op plekken waar geld overgemaakt wordt, eens lekker tussen jouw en de bank te gaan zitten.

De de facto methode om dan toch uit te vinden wat we nu in huis hebben (en of het inderdaad de sleutel tot mijn nieuwe huis betreft) is door een zo veilig mogelijke digitale omgeving op te zetten, waar werkelijk niks fout kan gaan, en alles mag.

U kunt dit thuis ook:

Pak een notebook. Het liefst een beetje recent, en trek alle vormen van rf-chips eruit die niet strikt noodzakelijk zijn voor de normale werking. Hierbij moet u denken aan:
- WiFi a/b/c/d/e/f/g/h
- WiMax chips
- Bluetooth V1/2/3/4 dan wel met of zonder LE/EDR of HS.
- Modems met draade
- Modems met HSDPA/GMS/UMTS/EDGE en andere rommel.

Zolang het meuk de ether in strooit, bent u niet veilig.
Zorg vervolgens voor een volle accu. (Agreggaat mag ook, maar dan wel op diesel.)

Sloop de harde schijf en/of elke andere vorm van opslag er uit. Ook brakke optische WORM-media mogen er eigenlijk niet in.
Neem vervolgens met deze notebook plaats in een stalen container zover mogelijk van uw huis vandaan. (Al verkrijgbaar vanaf 89 Euro.) of onder water. (Water werkt bijna evengoed als lood tegen straling.)

Alles wat nu nog resteert is een USB-live-key met een van de volgende linux-distributies er op (u mag zelf kiezen welke, ik heb Mint gekozen.)
And we are good to go!

Dus... ik steek de rabo-stick in mijn kaal geplukte notebook, en wacht tot elk teken van activiteit ontbreekt. Helaas, er gebeurt niks.

Het commando usb-device vertelt mij dat het helaas geen mass storage device is, maar een usbhid. :( En dat betekend dat er naar alle waarschijnlijkheid geen data opgezet kan worden.

Dus...

Nou, verhaal afgelopen. WTF Rabobank? Why! Why?!
In ieder geval doet internet bankieren het nog.

Toch maar eens wat verder kijken, het was toch een regenachtig weekend.

Het manufacturer veld van de rabo-stick gaf aan dat het door WebKey gemaakt is.
Je kunt het zo gek niet verzinnen, of je kunt het krijgen. USB sticks met PMS kleur bijvoorbeeld: rood zal dat wel zijn denk ik.

Nader onderzoek leert dat PMS nog meer betekenissen heeft...

Zijn wij nu verder nog iets wijzer geworden? Nee.
En toch wou ik dit weekend graag iets nieuws gaan leren. Deze usb-rommel bracht mij op een idee:
De boot-toeter. (Spreek uit als: boet toeter)

Ik wou een key maken waar je je computer of notebook van op kan starten. En het enige wat er dan gebeurt, is dat je pc gaat piepen. Verder niks. Dit zou al meer functionaliteit bieden als de rabo-key (die doet namelijk niks.) en het is vast heel leerzaam.

Het geluidje wat ik bedoel, is het geluid wat de pc speaker maakt.
Als je een laptop of pc aan zet, en zoveeel mogelijk toetsen tegelijk ingedrukt houd, kun je het waarschijnlijk horen. Er zijn meerdere manieren om dit geluidje uit uw apparaat te dwingen. Onder windows kun je een command promp starten, CTRL+G en dan Enter in drukken, dat wil wel eens werken.


Anyway, de vraag die nu opkomt is: Hoe maak je iets opstartbaar?

Een gemiddelde PC gebruiker met gemiddelde kennis van hoe het internet en google werkt, denkt nu:

"Ah, ik heb een vraag. Ik vertaal hem naar het Engles, en plemp hem in google. Vervolgens klik ik op elk ding wat ik tegenkom net zolang tot ik het antwoord vind."

Prima. De eerste link was bij mij Utility to make flash drives bootable - O'Reilly Media

Het eerste antwoord op deze site levert een link naar mijn favoriete fabrikant op, namelijk HP.
De link die ze noemen, is deze.

Zoals bijna elke link op elk forum wat meer dan 10 jaar oud is, gaat de link nergens heen. En belanden we netjes op de support pagina van HP. (Waarschuwing! Sluit onmiddellijk het tabblad/venster met de HP support pagina! De HP support pagina is een doolhof van kapotte links en niks zeggende informatie. Voor je het weer ben je een uur verder, en voel je grijze massa je neus uit druipen.)

Ik stop hier eigenlijk ook gewoon.Ik wil helemaal niks downloaden. Ze zijn toch niet g.v.d. met een Nokia bezig?

Ik wil gewoon dingen in kunnen tikken op mijn toetsenbord, en dat dat dan gebeurt. Op mijn rekenmachine kan ik ook gewoon 1+1 in drukken, en dan doet hij dat. Waarom kan dat op een PC niet?
Het antwoord hierop weet ik niet.
Ergens tussen 1970 en 2014 is het doel van een PC zoek geraakt. Als je nu een PC koopt voor 2000 Euro, krijg je na het aanzetten een zwart scherm met een knipperend streepje en geen mogelijkheid om er iets mee te doen.

Maf he?

Het enige "programma" wat er op een lege PC zonder besturings systeem draait, is in 99% van de gevallen het BIOS.
Als je je notebook of pc aan zet, gaat het BIOS meestal allerlei testjes zitten doen, om vervolgens het eerste apparaat waarvan hij op kan starten te benaderen.
Van dit apparaat leest hij vervolgens de eerste 512 bytes aan gegevens in, en plemt deze in het geheugen.
Deze 512 bytes komen uit de zogenaamde boot secor van een opslag apparaat.

Nadat deze 512 bytes volledig automatisch in het geheugen zijn ingeladen, gaat de CPU van je computer de eerste byte bekijken en proberen uit te voeren.

Dat klinkt eenvoudig toch?

We hoeven dus alleen maar een manier te hebben om iets in die 512 bytes te zetten, en we're done. Hier moeten instucties komen te staan (opcodes), die uw pc kan uitvoeren met als ultiem eind doel, een irritant piepje te maken.

Normale(re) mensen zouden nu een stukje assembly schrijven, wat vervolgens door een assembler vertaald wordt naar byte code.
Maar dat is veel te high-level voor onze toepassing. Assembers doet denken aan compilers, en compilers zijn vandaag evil. Plus, die zouden we moeten downloaden, en dat willen we niet.

Je kunt de opcodes ook gewoon met de hand in typen. We hoeven alleen maar een tabelletje te hebben zodat we een grof idee hebben welke instructie wat doet. (Ik vond deze persoonlijk wel duidelijk.) en we moeten een manier hebben om bytes in de eerste sector van een usbstick te zetten. (Kan ook met bovengenoemde hex editor.)

Het maken van... een irritant piepje.

De benodigdheden om een stuk code te schrijven op een PC, is een PC met daarop een reeds draaiend stuk code. Dit is een beetje een kip-ei probleem. Om mijn voorgenoemde apparaat met een knipperende streepje enig leven in te blazen, heb je dus eerst een werkende PC nodig.

Je moet hier gewoon niet te lang over na willen denken, dus we gaan snel verder.

Onder Linux is dingen tikken en op usb-sticks zetten allemaal vrij eenvoudig. Je kunt bij bijna elke distributie out of the box in C gaan zitten programmeren, of nog beter: commando's in de shell in tikken:

Je kunt met bijv. het commando:

code:
1
echo -en "\x12" >file

De hexadecimale waarde waarde van 12 (wat 18 is in een decimaal stelsel) in het bestand genaamd 'file' weg schrijven.

Met hexdump of xxd kun je het vervolgens weer terug lezen.

code:
1
2
hexdump file
xxd file

En met dd kun je het bestand naar een willekeurig apparaat weg schrijven. De usbstick in mijn geval is sdb. Het commando wordt dan:

code:
1
dd if=file of=/dev/sdb bs=1 count=512

Makkelijk he?

Dit is natuurlijk wel een gruwelijk onoverzichtelijke trage manier om een programma te schrijven. Stel je voor dat je op deze manier flappy-fucking-bird in elkaar moet zetten. Jeez.

Onder Windows is het een heel ander verhaal, en kun je eigenlijk out of the box....
...helemaal niks.

Het eerste wat je in Windows altijd moet doen, is zo snel mogelijk een nieuwe browser downloaden die niet Internet Explorer heet.

Omdat ik nog niet echt een programma heb gevonden wat bij Windows 7 mee geleverd word om bits heen en weer te wiebelen, raad ik in dit geval voor het algehele gemak een hex-editor aan. Deze bijvoorbeeld.

Er is een character in de ASCII-tabel, wat dus ook gelijk mijn favoriete nummer is: 0x07, het zogenaamde beep character.
Als je dit karakter op een of andere manier uit je toetsenbord weet te persen, piept de computer.

Het voldoet bij ons om dit karakter oneindig vaak naar het scherm te printen. Dit kan door middel van een BIOS interrupt call, en de wiki heeft hier zelfs een extreem bruikbaar voorbeeld wat maar een klein beetje verbouwd hoeft te worden:
Invoking an interrupt can be done using the INT x86 assembly language instruction. For example, to print a character to the screen using BIOS interrupt 0x10, the following x86 assembly language instructions would be executed:

code:
1
2
3
mov ah, 0x0e
mov al, '!'
int 0x10
Je kunt dit als volgt lezen: de mov instructie (kort voor move) gevolgd door 0x0E zet de waarde 0x0E in het AH register.
Vervolgens zet hij het character ! in het AL register met een soortgelijke instructie, en vervolgens wordt de instructie int met als argument 0x10 uitgevoerd.

Gewapend met de gekleurde tabel van een paar alinea's terug, en eventueel deze pagina, kunnen we kijken waar dit naar vertaalt.
Er bestaat werkelijk een hele rits aan MOV instructies, allemaal met een aparte opcode. Degene die naar register AH schrijft, heeft als code 0xB4, en moet dus als argument 0x0E hebben.

Vervolgens willen wij graag de waarde 0x07 in het AL register plaatsen. De opcode die een mov naar het AL regiser doet heeft als opcode 0xB0.

Vervolgens moeten we de INT instructie aanroepen (0xCD) met het interrupt die we willen uitvoeren. (0x10).

Het enige wat we nu nog willen, is dat de code telkens bij het begin begint. Als we verder geen code schrijven gaat de CPU namelijk dood vrolijk verder met de volgende byte uitvoeren. Deze zal hoogst waarschijnlijk de waarde 0x00 hebben, wat geen geldige instructie is.

In plaats daarvan moeten we een JUMP doen. Een JMP instructie met opcode 0xEB verwacht als argument het aantal regels dat hij terug of verder moet. In dit geval kan hij alle voorgaande instructies overbruggen, zodat gewoon de eerste instructie weer uitgevoerd wordt en het hele feestje opnieuw begint.

Tot nu toe ziet het zaakje er als volgt uit:

code:
1
B4 0E B0 07 CD 10 EB

Dat zijn 7 bytes. De jump moet dus 7 bytes terug.

Om eenvoudig achter de hex-waarde van -7 te komen stelt de windows calculator een beetje teleur. Als omweg kunt u in windows calc in de programmer mode gaan zitten (Alt+3) en 255 - 7 in toetsen in dec mode. Verervolgens dient u op het hex bolletje duwen. Het antwoord is 0xF8. Dat is -7 in 2's complement notatie.

Dat hoeft er dus alleen nog maar achter. Verder is het belangrijk dat onze bootsector op de laatste twee plekken 0x55 0xAA heeft staan:
The BIOS merely passes control to whatever exists there, as long as the sector meets the very simple qualification of having the boot record signature of 0x55, 0xAA in its last two bytes.
Okee, whatever.

Het eind resultaat is dan:

code:
1
B4 0E B0 07 CD 10 EB F8

Dit hoeft dus alleen maar op een USB-stick geknalt te worden. In het HxD venstertje ziet dat er zo uit:


Venstertje met wat meuk.


En het resultaat klinkt ongeveer exact zo: Youtube link.

Dit is denk ik het meest korte programma wat ik ooit gemaakt heb, wat ook nog iets doet. Het is net iets langer als een telefoon nummer, maar geen probleem om uit je hoofd te leren.

Voor het gemak heb ik de sector hier in een zipje staan, zodat u hem met bijv. deze net iets gebruikersvriendelijkere tool ook eens op een USB stick kan kwakken. Ik heb er als redelijk wat collega's mee geïrriteerd.

Ohja, bedankt Rabobank. Echt waar. Bedankt.

Slimme Batterijen

Door Infant op zaterdag 25 mei 2013 12:25 - Reacties (18)
Categorie: Gemod / Gefix, Views: 3.482

Volgorde:
Domme Batterijen
Domme Batterijen - Accupologie
Domme Batterijen - Verkeer(de)informatie
Domme Batterijen - Spoof
Slimme Batterijen

In de vorige posts heb ik een poging gedaan uit te leggen wat allemaal gebeurt in de accu van een notebook. Het enige wat jouw als gebruiker in de weg staat om gewoon een setje AA batterijen in je laptop te steken is een klein stukje (ongedocumenteerde) hardware en software.

Als je dit zou hebben, heb je in principe alle vrijheid om je notebook naar hartenlust op elke willekeurige accu of stroombron aan te sluiten, zolang het voldoende vermogen kan leveren.

Mijn doel was nu als eerst om gewoon de interne accu na te bouwen.

Het moment dat ik begon, stopte mijn Chinese namaak accu spontaan met werken. Hij zag de bui al hangen. Des te meer reden om aan het werk te gaan.

Eigenlijk elke notebook accu bestaat uit de volgende onderdelen:

- Een willekeurig aantal cellen.
- Een stuk plastic.
- Een connector.
- Een stuk elektronica.

Cellen
De cellen in mijn notebook zijn een standaard maat, die vooral in kleinere notebooks wel eens gebruikt wordt. Maar, als notebook fabrikant kun je zelf bedenken wat je in je notebook propt, en welke standaarden je gaat negeren.

Interessant genoeg gebruiken ze allemaal TI chipjes. Allemaal. Kennelijk gaat daar nog wel eens wat fout mee. Van het hele scala aan problemen wat ik heb waargenomen, is de interessantste waar het chipje zegt:

"Ik heb geen zin meer."

Voor de onwetende en spaarzame gebruiker betekent dit:
- Nieuwe accu kopen bij een Chinees voor zo min mogelijk.
Voor een bedrijf betekent dit:
- Nieuwe accu kopen... bij een bedrijf, het liefst in het land waar we nu zitten.
Voor de monteur van HP betekent dit:
- "Voor 150 Euro heeft u een nieuwe."

Voor mij betekent dit: Gratis accu's.

Zo heb ik bijvoorbeeld:
Van alles en nogwat.Uit een dell D430.
Van links naar rechts: 73Wh cellen uit een Macbook Pro, 44Wh uit een Dell D630 DVD-bay, 55Wh Hoofdaccu uit een HP 6550b. En, dezelfde cellen als mijne: Een accu uit een Dell D430.

Al dit spul lag bij het elektronisch afval (Niet het klein chemisch afval.... waar het hoort.) en is eigenlijk nog prima in orde, als je de elektronica weg sloopt.

Wat ik nu nodig heb, is een behuizing.

Behuizing
Sinds ik nog 0 ervaring had met dingen 3D printen, leek dit me een nuttig experiment.

Om te beginnen heb ik het hele zaakje in Solidworks gezet, zodat de behuizing los besteld kan worden bij Shapeways.

Zij kunnen vrij nauwkeurig en ook redelijk goedkoop de meest gekke vormen voor je maken.
Aangezien je per hoeveelheid gebruikt materiaal betaalt, heb ik de wanden vrij dun gehouden. 1mm in dit geval. En terwijl ik toch bezig was, heb ik de kleine plastic inkepingen die de accu op zijn plek houden er ook maar in getekend, gewoon.. omdat het kan.


Solidworks render van een 2730p Tablet accu.
Plastic houder met cellen, connector en printje.


Eigenlijk was het lastigste om uit te vinden welke connector HP gebruikt voor zijn accu's. De notebooks uit deze serie gebruiken allemaal dezelfde aansluiting, maar nergens stond een partnummertje waar ik iets aan had.
Bij toeval kwam ik deze tegen. De zwarte connector is een TE Connectivity stekker, nummer 5787253-1. En die zijn zo aardig om naast een datasheet, een 3D model ter download aan te bieden. Is dat niet geweldig?

Helaas voor mij, zijn die vrij prijzig als je er maar 1 of 2 wilt, een eurotje of vier per stuk, dus mijn exemplaren worden uit defecte accu's gesloopt.

Verder heb ik de case getekend aan de hand van meten met een schuifmaat.

Terwijl dat zaakje naar de fabriek in Eindhoven gaat, was het tijd om het printje zo miniem mogelijk te krijgen.

Electronica
De elektronica had ik al werkend, alleen nog niet op een formaat dat het in deze accu ging passen.

De accu is maar iets van 12 mm dik, en er is weinig lucht aanwezig voor mij om iets in te proppen.

Het printplaat ontwerp was 50 x 50mm en had een hele andere functie, en is nu gereduceerd tot 10 x 50mm:

Gewoon heet wassen...
Van links dus, naar rechts.

Wat heeft het nu nog nodig?

Code, met een paar (hierbij gedocumenteerde) fratsen.

Het is super interessant wat zo'n accu allemaal doet. Ik ken zo ondertussen het 60+ pagina's tellende datasheet uit mijn hoofd. En er zijn nog veel meer varianten, die allemaal ongeveer hetzelfde werken.

Ik ga proberen uit te leggen, wat het probleem van een originele accu is, en hoe ik dat op los:

Stel, de HP accu is de tel kwijt. Hij weet niet meer hoeveel energie er in zit, en roept maar wat. Hij is bijvoorbeeld van mening, dat er nog maar 2000 mAh in kan, terwijl er in werkelijkheid nog 3700 mAh in kan.

Mijn accu kan dit ook, want ik schrijf de code.
Ik zet in de code dat hij moet aangeven dat er 2000 mAh in kan. Ik weet zelf ook niet wat deze cellen kunnen, dus ik moet wel een gokje doen.

Vervolgens laat ik m'n notebook bitcoins minen... (wat energie gebruikt) en op een gegeven moment ben ik 2000 mAh verder.

In het geval van de HP accu, zou deze tegen mijn notebook, en dus Windows, zeggen:

"Jow gast, ik ben leeg."

Windows en elk ander OS, gaat in al zijn wijsheid netjes uit, of in slaapstand.
Dit kun je omzeilen. In Windows 7 moet je daarvoor een klein beetje rommelen. Prima.

Maar stel dat je deze half lege accu in je notebook stopt, terwijl hij uit staat.... wie maakt er nu uit of de notebook aan gaat?

Niet het OS, want die draait niet.

Het IC in het moederbord, wat met de accu praat, krijgt van de accu te horen dat hij leeg is.
En van een lege accu, kun je niet opstarten... dus, de notebook mag niet aan.

Voila. Dit is het probleem.

Wat deze nep accu nu doet, is gewoon nooit zeggen dat hij leeg is.
Als hij denkt dat hij leeg is, zegt hij tegen de notebook dat er nog een klein beetje prik in zit. In plaats van 100-0%, gaat deze van 100-10%.

Ik kan nu nog steeds zonder hacks Windows netjes laten afsluiten, door te zeggen: "Als de accu minder dan 11% is, afsluiten." Maar ik kan nu ook altijd de notebook aan zetten, zelfs als mijn accu in de war is. Want de accu zegt dat er nog 10% in zit. Meer dan voldoende om van op te starten.

Ik kan er ook voor kiezen om gewoon tot het bittere einde door te gaan, en dat betekent in dit geval dat ik nog 1700 mAh eruit kan zuigen... voordat de cellen echt leeg zijn.

En dan valt de notebook zonder enige waarschuwing uit.

Voor de code in mijn accu is dit de cue om het tellertje op 0 te zetten. Voor de originele HP accu, betekent dit een van de volgende dingen (meerdere opties mogelijk):

- Niks.
- Een kleine correctie in de capaciteit.
- Total mayhem.

Meanwhile...
Door de magie van editing, is het weken later ... en is de shit gearriveerd:

Lege behuizing.Groot, kleiner, kleinst.
Links: het bakje. Rechts: het kleine printje onderin.

Het printje geloofde ik wel, daar heb ik er ondertussen al genoeg van ontvangen zonder problemen. De behuizing was nieuw voor mij. Het verbaasde me dat zelf alle hoekjes en uitstulpingen die de accu op zijn plek moeten houden, allemaal aanwezig waren... en na een klein beetje tweaken met de soldeerbout... ook passen!

Na het op solderen van alle onderdelen, ziet het printje er zo uit:

Er zit ook nog wat grut aan de achterkant.
Om een gevoel te geven voor de afmeting, ligt er een AA batterij naast.


Nu was het de cellen netjes los peuteren uit in dit geval een Toshiba accu (Ja... geen enkel merk blijft gespaard.), en in de case leggen. (Niet proppen, ruimte zat!)

Ze voelen al werk aankomen...


De hele bende aan elkaar knopen, kleine beetje tape toe voegen...

Tadaa!


En na wat testen, kan hij waar hij hoort:

In zijn holletje.


Om hem dicht te maken, kan er een stukje plastic op geplakt worden, dat stelt niet zo veel voor. De accu is nu ook weer te verwijderen, net als de originele.
Ik kan hem met een andere lader opladen, en de cellen balanceren mochten ze uit balans raken.

En nu?
Nu is het wellicht interessant om een kosten plaatje te zien, voor dit exemplaar. (in oplages van 1 dus):

- Printjes: 15 Euro voor 10 stuks, inc. Verzending.
- Elektronica: 13 Euro. (ex connector).
- Case: 35 Euro inc. Verzending.
- Cellen: 0 Euro, maar als je ze zou moeten kopen, c.a. 5 Euro per stuk = 30 Euro-ish.
- Gruwelijk veel tijd (ook inc. Verzending).

Het voordeel komt natuurlijk als deze cellen versleten zijn... want dan hoef ik er alleen nieuwe in te doen (die dan ongetwijfeld ook nog bij het afval liggen) en verder helemaal niks. Dat is dus 0 Euro tot in het einde der tijd.
Het nieuwe model van deze notebook, is de 2760p. En die gebruikt precies dezelfde accu.

Ik ben nu een ding aan het bouwen, die onder de notebook kan en hem onder een hoek plaatst. Dat typt fijner, en zorgt voor iets betere koeling.
Wat hier in komt, zijn houdertjes voor 18650 cellen.

Die kun je er dan gewoon in klikken zoals je AA batterijen in ELK ANDER APPARAAT IN HET UNIVERSUM zou klikken. Als die leeg zijn, switch de notebook automatisch naar de interne accu In de tussentijd kun je nieuwe 18650's erin prikken... (of niet) en dan switcht hij daar weer naar terug, en verteld hij het OS een educated guess van de capaciteit, met de 10% als ondergrens.. zodat de notebook pas de interne accu aanbreekt als het echt nodig is.

Ik snap werkelijk niet, anders dan dat alle fabrikanten geldwolven zijn, waarom niemand dit ooit heeft gemaakt... ik wil gewoon losse cellen in mijn notebook kunnen proppen, terwijl hij aan staat. Ben ik de enige die daar last van heeft?

Dooie Fiets - Vervolg

Door Infant op zondag 07 april 2013 17:12 - Reacties (25)
Categorie: Gemod / Gefix, Views: 6.610

Voor de mensen die, net zoals ik, nog nooit een eclectische fiets gezien hebben, en wel eens benieuwd zijn hoe zo'n ding werkt, is deze ellenlange post wellicht interessant.

Dit is een vervolg op het intro van een paar dagen terug.

Klik!
Overzicht van de elektronica in een elektrische fiets.


Als je op het plaatje klikt, zie je een fiets die ongeveer gelijk is aan wat ik gescoord heb. (Mijne heeft geen versnellingen... bijvoorbeeld.)

In het eerste plaatje staan drie groene vlakken. Bij mijn fiets bevind de motor zich achterin, de accu zit in het frame weg gewerkt, en op het stuur zit een klein display met twee knopjes en wat tellertjes. Er zijn ook fietsen met bijv. de motor voorin (geel) en de accu op het bagage rek. Er zijn zoveel fietsen, dat elke willekeurige combinatie denkbaar is.

Nou is deze fiets stuk, maar de vrij korte handleiding geeft duidelijk aan wat het zou moeten doen.

De gedachte achter deze fiets is dat als je begint met trappen, de motor mee 'trapt'. En dat maakt fietsen tegen de wind in, of een heuvel op, een stuk makkelijker.

Deze heeft die standen, Eco, Normaal en Power. En die hebben eigenlijk alleen betrekking op hoe hard de motor dus mee trapt. Hoe meer je zelf doet, hoe langer de accu mee gaat.

De fiets heeft ook twee trommel remmen, voor en achter. Met van die knijpertjes aan het stuur. En uiteraard twee lampen. Eigenlijk dus ook zonder elektronica, een prima fiets.

Waarom doet ie ut niet?

Als je wat rond leest, kom je er achter dat exact dezelfde elektronica in andere merken, o.a. Sparta, Koga Miyata, en Hercules, zit.
Als deze fietsen uiteindelijk stuk gaan, is de klachtomschrijving op fora meestal hetzelfde. Hij deed ineens niks meer.

Er zijn een paar mensen die na het kopen van een nieuwe accu, hun oude hebben open gemaakt. Bijna allemaal vertellen ze dat er corrosie op het printje in de accu zat. Meestal was er met de cellen zelf niks mis.

Dus, ik kocht deze fiets met de verwachting dat er een printje in de accu zou zitten die overleden is, en dat de cellen nog wel in orde waren.

Nou, openmaken die handel! Na wat gepeuter (wat vrij eenvoudig gaat), heb je een gigantische banaan-vormige accu in je handen, met wat stekkertjes er aan:

Grote zwarte banaan!
Een stock foto...


De hierop volgende chirurgische-operatie duurde wat langer, want de randjes zaten goed aan elkaar geplakt. Maar uiteindelijk wil het:

Foto van de accu cellen.
Accu na het open maken... en nog wat andere zooi.


En jawel, in deze accu zit exact hetzelfde PCBtje als ik verwachtte. En deze had duidelijk een klein beetje teveel vocht gezien:

Gatsie!


Er zat helaas geen lader bij, maar dat geeft niet. Ik heb namelijk nog een stapeltje 1000VA UPSsen zonder accu's liggen. Normaal gaan daar 2 loodaccu's in, maar hier zijn ze ook zeer content mee:

NiMh accu en een 200W lamp
De UPS vind alles best. Hij snapt toch niet dat het eigenlijk een fiets-accu is.


Helemaal aan het einde van deze post, staan foto's van de voor en achterkant van dit PCBtje, en een lijstje van de IC's die ik na wat moeitje heb kunnen aflezen.

Vanuit dit printje gaan 3 dikke dropveters naar de motor toe. En die zijn aardig logisch kleur gecodeerd, en gelabeld:
  • BOW-PWR - Rood
  • BOW-GND - Zwart
  • DAT - Geel
Zwart hangt uiteraard direct aan de min van de accu. Geel gaat richting de motor, en tevens naar het schermpje op het stuur. Rood kan d.m.v. van een relais geschakeld worden.

Of dit relais aangaat, besluit waarschijnlijk het printje zelf. Er zit ook een stroom-meet weerstand op. Dus dit printje zal kijken of de stroom en spanning die de accu levert, binnen acceptabele niveaus ligt. Als dat niet zo is, krijgt de motor geen prik.

Maar... Als de motor alleen aan of uit gezet kan worden.... hoe kunnen er dan 3 snelheid standen zijn?

Wat gesuggereerd wordt, is dat geel een 1-wire bus is, die naar de motor en naar het display gaat. Zo kan het display eigenlijk alleen als input fungeren om tegen de motor te zeggen hoe hard je wilt, en kan het accu printje tegen het display vertellen hoe vol de accu nog zit.

Dus, er zit duidelijk iets in de motor, wat de snelheid kan regelen.

De motor

Omdat dit geen cursus fietsen maken is, heb ik daar ook niet echt plaatjes van geschoten. Dus, vertrouw me als ik zeg, dat het achterwiel er vrij gemakkelijk af gaat.

De motor heeft aan weerszijde een aantal kruiskop schroeven zitten. Aan de ene kant verdwijnt het eerder beschreven 3-aderige draad langs de as de motor in, en aan de andere kant zit alleen een aluminium deksel met daarin dus een aantal schroeven.

Dat zag er eenvoudig uit om los te maken, dus daar begon ik. Je moet met redelijk wat kracht de deksel los peuteren. Hij klemt namelijk om een lager heen, maar uiteindelijk zie je dan dit:


Oeh... een PCBtje!Oeh, nog een PCBtje!


Nu wordt het een beetje duidelijk wat er in zit. Het PCB aan deze kant is bevolkt met een MC68HC908MR32 microcontroller, en er verdwijnen drie draadjes de motor in gelabeld HALL1 tm 3.
En het tweede google resultaat is een pdfje over een Control Board.

En de introductie daarvan leest:
Motorola’s embedded motion control series MR32 motor control board is
designed to provide control signals for 3-phase ac induction, 3-phase brushless
dc (BLDC), and 3-phase switched reluctance (SR) motors.
Nou, dat lijkt me duidelijk. In het Nederlands is deze motor dus een 3-fase borstelloze DC motor.

Ik zou graag een linkje naar een wiki artikel plaatsen.... maar eigenlijk wordt je daar niet echt veel wijzer van.
Het is dus niet dit.
Deze vier regeltjes heb je ook niet zo veel aan.

Het is er zelfs zo sneu mee gesteld, dat ik moet concluderen dat het Duitse wiki artikel het beste is. (Er staat zelfs een plaatje van een fiets bij.)

Om meer duidelijkheid te creëren, gaan we verder met open slopen.

Omdat er flinke magneten in zitten, moet er aardig wat kracht uitgeoefend worden om het misbaksel ervan te overtuigen dat hij uit elkaar moet. Maar uiteindelijk....


Ploep!
Donut.


Wat je dan over hebt, is het wiel, met een ring van magneten aan de binnenkant.

Wiel met magneten.
Enigszins aangevroten magneten.


Het zit er naar uit dat die begonnen zijn zichzelf op te eten. De coating van de magneten is op sommige gaan los gelaten. Die (metalen)coating is gedurende gebruik tot stof vermaalt, en dat zit nu overal tussen.

De andere kant zit er dus ook uit alsof het net een week op een kurkdroog (metal)festival heeft mee gemaakt:

Bah!
"Dat lijkt wel een desert, Storm."


Ik kan het nu toch niet laten om te zeggen: What the fuck.

Geen 1 van de drie PCB's die ik ben tegen gekomen had enige vorm van water afstotende coating. Hoe moeilijk was dat nou geweest? De motor heeft ook geen enkele vorm van vocht wering. Een o-ringnetje had voor die 2000 ballen toch wel gekund?

En verder is het idee van een borstel loze motor, dat er geen borstels zijn om koolstof-stof door je motor heen te blazen. Maar dat is nu vervangen door (waarschijnlijk) nikkel-coating-stof?

Ik hoop dat bij aanschaf van zo'n fiets, aanbevolen wordt niet in de regen te gaan fietsen.

Anyhow. Op het laatste PCBtje komt de aap uit de mouw, want hier zit het volgende IC'tje op: een Intersil HIP4086AB.

En dat is, volgens de datasheet, een 80V, 500mA, 3-Phase MOSFET Driver. En de typical application ziet er zo uit:

HIP4086 typical application


En dat is dus ook hoe die hier toegepast is. De 6 mosfets zijn IRF3205. Voor de rest zit er aan de onderkant een berg diodes, en nog wat los grut. Een 12V regelaar om VDD te maken. En dat was het.

Al het koperdraad wat je ziet, zit aangesloten in een zogenaamde Y, of ster configuratie.. Door de mosfets op een handige manier aan te zetten, kan de stroom door in beide kanten door de drie windingen lopen.

Als je dus wilt dat de motor gaat draaien, duwt één winding de magneet van zich af, terwijl de tweede hem aantrekt De derde duwt hem weer af. Dit proces wisselt zich steeds af, en de stroom door de spoelen zou er dan met een beetje fantasie ongeveer zo uit moeten gaan zien:


Net als bij een 3-fase AC motor.


Als ik zou naar alle componenten kijk, is er niet echt een reden dat dit ding persé 24V nodig heeft. De driver vind alles tot 80V prima. De mosfets gaan stuk boven de 55V, en de condensator vind alles boven 50V niet leuk meer.

Eigenlijk kun je dus, net als bij laptops, een redelijk uiteenlopende spanning aanbieden. Ik zou hier zeggen dat alles tussen ongeveer 15V en 40V prima gaat werken.

Stel dus dat de accu echt versleten zou zijn. Een goedkope (maar niet passende) oplossing zou dan bijv. 3 stuks 7Ah loodaccutjes (c.a. 50 Euro inc. verzending) kunnen zijn. Je hebt dan ongeveer dezelfde capacitiet, c.a. 250Wh. En dus weer dezelfde actieradius. (De accu die erin zit is 24V, 10Ah. Dus 240Wh).

Wat kan het in theorie?

Nu het duidelijk is wat er in huis gehaald is, kun je gaan fantaseren wat het allemaal kan. De motor is vrij efficiënt, kan kortstondig een stuk meer vermogen dan 250W leveren. (Denk aan 500-1000W).
De motor kan voouit/achteruit, hij kan zeer efficient als dynamo dienen. Je zou dus als je wilt volledig electrisch kunnen remmen, en een vrij groot gedeelte van die energie kan hoppa, terug de accu in. Dat zou betekenen dat je nooit de mechanische remmen hoeft te vervangen.

Je kan hem als hometrainer gebruiken om 200-300W het stopcontact terug in te persen. (daar heb je eigenlijk alleen een extra omvormer voor nodig)

Je zou een snelheid kunnen instellen, bijv. 16.7km/u (of een ander willekeurig getal, you name it.), en dat houd dit ding dan keurig netjes aan. Je kunt hem gebruiken om je notebook mee op te laden als je op fiets vakantie gaat. Heck, als je 3 70Wh notebook accu's hebt, kun je die gewoon om op te rijden.

Dit moet met deze elektronica al te doen zijn.

Ik vind de motor best leuk in elkaar zitten. Er zit een strain-gauge om de as heen. Hiermee kan bepaald worden hoeveel moeite jij aan het doen bent, en dus of er trap ondersteuning moet komen. D.m.v. de 3 hall sensoren kan de snelheid bepaald worden. (En die wordt vervolgens door het gele draadje heen, naar het display gesmeten.)
Deze hall sensoren zijn trouwens nodig om bij stilstand, of heel langzaam rijden, te kunnen zien waar de magneten zich bevinden ten opzichte van de windingen.

Verder zou je bijvoorbeeld een rem hendel kunnen hebben, die bij harder knijpen steeds harder elektrisch remt. Of je kunt in stellen dat je helemaal niet ondersteund wilt worden, maar steeds 10, of 20 of 100W de accu in wilt pompen.

De verlichting kan met een knopje aan/uit, en werkt gewoon van de accu of motor. Dus je hoeft ook nooit met een losse dynamo te kloten.

Waarom doet het dat niet dan?

Twee redenen: Wij hebben in Nederland een wet. Omdat fietsen levens gevaarlijk is, mag je zonder rijbewijs, helm, verzekering en kenteken alleen op een electrische fiets rijden als die:
  • Maximaal 250W kan leveren.
  • Alleen hulp bied. Dus als jij stopt met trappen, moet de fiets stoppen met helpen.
  • Maximaal 25 km/h kan.
Dat laatste kan ik mee leven, dat eerste lijkt me ook prima, maar de tweede regel is een beetje jammer.

De rest die ik zomaar oplepelde, doet het niet omdat ze geen zin hadden om dat te maken.... denk ik.... Het achterlampje moet bijvoorbeeld een los batterijtje in.... WHY!!!!

Accel group, het overkoepelende holding waar Batavus en andere merken onder valt, heeft kennelijk een hele berg triviale patenten liggen. De communicatie in deze fiets, tussen motor, accu en display... is dan ook goed dicht getimmerd. Niemand mag er aan zitten of iets aan veranderen. Dus elk wissewasje moet je voor naar de dealer toe, die het eigenlijk ook allemaal niet zo goed weet.

Er is kennelijk ook besloten om alle productie naar China te outsourcen. Altijd een goede beslissing als het gaat om betrouwbaarheid, milieu-vriendelijkheid, onderhoudsgemak en aanpasbaar-heid.

Conclusie:

Ik ga me niet vervelen deze zomer. Voor nu heb ik hem netjes schoon gemaakt...

Shiny!


... en zonder electronica weer ingepakt. Alle crunshy geluidjes zijn nu weg, en je kunt lichtjes afremmen door 3 draadjes tegen het frame aan te drukken. (Dat is grappig.)

Ik moet zeggen dat hij een stuk lichter, en beter rijd dan mijn vorige fiets.

Ik ga nu verzinnen hoe ik dit kan combineren met het HP accu printje....waar ook nog binnenkort een post over zal verschijnen....

Het archief


Hieronder foto's van de ingewanden van een Batavus Padova Easy. De ronde PCB's komen uit de toprun motor, de hub motor die zich in het achterwiel bevind.


PCB uit de accu Control PCB uit de motor Driver PCB uit de motor
De drie PCBs. Klik voor voor grotere foto's van beide kanten.


De kleine IC's op het accu PCB zijn lastig te lezen, maar er staat op:

Atmega32L
MCP6071 (1 aan elke kant)
LM393N
LM293
En een 5V regelaar.

Dooie Fiets

Door Infant op donderdag 04 april 2013 21:40 - Reacties (15)
Categorie: 4e klas Wiskunde / CBS, Views: 3.506

Weer een enig sinds pakkende, doch niets-zeggende titel.

Het is voorjaar, eind maart. Daarom sneeuwt het gruwelijk hard, waait de wind met -10 graden snot-pegels aan je neus vast, en hebben we het met z'n allen koud. Gruwelijk koud.

Dit, gecombineerd met pure luiheid, zorgt er voor dat ik bovengemiddeld vaak voor korte ritjes in de auto stap, in plaats van op de fiets. Of gewoon ergens heen loop.

Afgelopen week was het zo super-zonnig, dat ik dacht... kom... ik pak de fiets er bij.

Murphy straft meteen want een paar kilometer verder, ploft de acherband uit elkaar.

Dit kan toegevoegd worden aan de lijst met fiets-horrors die ik in mijn tijd heb moeten verduren:

Eigenlijk al mijn fietsen breken door midden op plekken dat je denkt: "Waarom daar?!"

Ik heb drie mountainbikes gehad, (3x dezelfde). De eerste is gejat.

Bij de tweede brak de achteras doormidden... en werd daarna gejat.

Toen kocht ik een stadsfiets. Daar brak de voor-as van doormidden.

Toen kocht ik maar weer dezelfde mountainbike. Daarvan ging het voorwiel steeds meer wiebelen, totdat daar ook de vooras van brak. Hij was niet gejat. Dat dan niet. Ik heb hem gewoon weg gedonderd.

Mijn huidige fiets heb ik uit een struik gehaald.

Ik liep gewoon naar huis (want geen fiets). En werkelijk in the middle of nowhere lag deze fiets in een struik. Dus ik pak hem op. Geen slot, alles werkt.... en fiets blij naar huis verder.

Daarvan is nu de dynamo stuk, de lampen zijn weg, het stuur heeft maar één handvat. Dat komt omdat op een goede dag, ik ineens in mijn linker hand een half stuur met daaraan een bel had. Tijdens een heuvel beklimming liet hij ineens los. Zomaar.

Hij heeft dus nu ook geen bel meer.

En nu is de achterband geëxplodeerd.

Sindsdien hoor ik elke dag bij het Martkplaats afstruinen, een stemmetje in mijn achterhoofd... en die roept: "Fiets, fiets.... fiets......fiets."

Maar mijn hoofd, en dus vingers, zijn ingesteld op het vinden van defecte accu's. Die zoek ik namelijk graag.

Toen, kwam daar voorbij: Fiets met defecte accu. En ineens begonnen er allemaal radartjes en veertjes in mijn hoofd te draaien.

Wat nou als elektrische fiets accu's even brak ontworpen zijn als notebook accu's...? Dat kan toch haast niet?

Spoiler alert: Dat kan wel.

Nou ben ik niet erg bekend met elektrische fietsen, dus ik ben wat gaan lezen. Zo is op CircuitsOnline welgeteld één post, die uitstrekt over 3 jaar. Hierin heeft iemand voor zijn Sparta Ion een accu van 400 Euro gekocht, omdat de oude kapoet was. En tot zijn verbazing waren de cellen in de oude accu nog goed. Helemaal niks mis mee.
Hij trof een printje aan met een Atmega32L er op, en vroeg zich af of dat te vervangen valt.

Nou, dat begint al lekker sappig.

Uiteraard wordt daar verder niet op in gegaan, en gaat het topic een volledige andere kant op. Met 0 resultaat. Jammer.

De fiets die ik op het oog heb is een Batavus Padova. Na wat heftig google werk, blijkt dat Batavus en Sparta Ion eigenlijk dezelfde onderdelen gebruiken.

Na nog wat gegoogle, blijkt dat er over de motor die er in zit, verrassend weinig te vinden is. Probeer maar. Dan vind je een youtube filmpje, met 200 views, het circuits online topic, en kom je erachter dat een of andere Chinees die dingen ooit in elkaar heeft gezet.

Zoeken naar Sparta Ion Batterij levert veel interessanter leesvoer op.

Op het moment dat TROS Radar op de 3e plaats van je zoekresultaten staat, weet je eigenlijk al hoe laat het is. Iedereen heeft problemen met deze fietsen.

Ik heb alle klachten voor u tot één dialoog weten te reduceren:

Gemiddelde klacht omschrijving:
Eigenaar: Hij doet ut niet meer.
Wat heeft u toen gedaan?
Eigenaar: Naar de dealer gebracht.
En toen?
Eigenaar: Die heeft op wat knopjes gedrukt, en rekende 50 Euro.
En toen?
Eigenaar: Ja... een week later deed hij het weer niet.
En toen?
Eigenaar: Ja, toen bleek dat toch de accu stuk was en moest er voor 500 Euro een nieuwe in.

Ik werd hier zo blij van. Niet omdat ik burger-leed zo leuk vind, maar omdat ik een nieuw project aan voel komen.

Nu wil ik wel eens gedetailleerd weten wat er in zo'n fiets zit. Wat voor een motor zit er precies in? Hoe wordt die aangestuurd? Hoe werkt de accu? Waarom is alles stuk? Kan ik het maken?

Het internet heeft geen antwoord op deze vragen. Ik was op zoek naar plaatjes. Grafiekjes. Mensen die zo'n ding helemaal uit elkaar gepeuterd hebben, en elk schroefje op de foto hebben gezet.

Helaas. Niks.

Ik neem het dan nu als nobele taak op mij, om het internet te voorzien van foto's met daarop Sparta Ion/Batavus ingewanden. En bijbehorend cynisch commentaar.